Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ: (ΑΠΕΙΡΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΦΗΝΑΚΙΑ ΤΟΥ)















Αν κάποιος θα επιχειρούσε να ερμηνεύσει το αίσθημα της ζηλοφθονίας, θα μας έλεγε ασφαλώς πως δεν είναι τίποτε περισσότερο από την ψυχική ενόχληση που δέχεται κάποιος από την πρόοδο ή και τις επιτυχίες των άλλων. O δε συνήθης τρόπος έκφρασής της είναι η αποστροφή.


Το χειρότερο είναι πως ισχύει υποσυνείδητα. Με το που αντιλαμβάνεται ο Γιαλατζί δημοσιογράφος (άπειρος) ότι είναι ανίκανος άπειρος και άσημος, σχεδόν αυτομάτως μπαίνει σε λειτουργία ένας μηχανισμός να υποβιβάζει τους ανώτερους του χαρακτηρίζοντας τους γραφικούς.


Ο λόγος που τα γράφω αυτά δεν είναι το συγκεκριμένο άτομο - άλλωστε ούτε ο πρώτος είναι ούτε και ο τελευταίος. Είναι όμως η επιβεβαίωση, για μια ακόμη φορά, της περίφημης λαϊκής ρήσης ‘όσα δε φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια’. Δεν γνωρίζω αν λειτουργεί ως αυτόματος ψυχολογικός μηχανισμός άμυνας ή είναι απλά μια εκδήλωση μικροψυχίας και μικροπρέπειας, πάντως η δαιμονοποίηση του ‘άφταστου αντικειμένου του πόθου’ αποτελεί κλασσική αντίδραση, που συναντάτε σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης ζωής: Από την αταβιστική προσπάθεια σπίλωσης του ανώτερου, η ανεκπλήρωτη επιθυμία καταχωνιάζεται με επιμέλεια στα ψυχικά τάρταρα, και τη θέση της παίρνει μια μανιώδης αποστροφή, μεταμφιεσμένη μάλιστα με ιδεολογικό - ηθικό περίβλημα.
geraki

Δεν υπάρχουν σχόλια: