Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

"ο ειδήμονας"

Μια ερώτηση μόνο στον αρχιτέκτονα «αναπτυξιολόγο» κον Ταταρίδη .


Έχει επισκεφθεί ποτέ τον ορεινό όγκο και τα χωρία του για να διαπιστώσει την κατάντια που επικρατεί;

Προφανώς ούτε τον δρόμο γνωρίζει, αλλά ούτε και τον ορισμό της ανάπτυξης.

Τι στο καλό έμαθε στο πολυτεχνείο?

Να φτιάχνει στρούγκες και εκτρώματα;

Geraki

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Συνομοταξία Λωποδυσίας.

ΕΝΑσμήνος φαντασμάτων πλανάται πάνω από την ελληνική κοινωνία: είναι τα φαντάσματα εκείνων που έχτισαν την προσωπική τους ευημερία με τους πόρους που προορίζονταν για την ευημερία του ελληνικού λαού.



ΕΙΝΑΙ μεγάλο σμήνος. ΚΑΤΑσύστημα φοροφυγάδες που στερούν έσοδα από τα κρατικά ταμεία. Επιχειρηματίες που εξασφάλισαν αμαρτωλές προσβάσεις στα κοινοτικά και εθνικά κονδύλια. Επίορκοι δημόσιοι λειτουργοί που τους διευκολύνουν με το αζημίωτο. Και, δυστυχώς, πολιτικά πρόσωπα που αξιοποίησαν την εξουσία που τους ανέθεσε ο λαός για προσωπικό όφελος.


Η διαφθορά εξαπλώνεται από τα ανώτερα πεδία της πολιτικής μέχρι το καθημερινό μπαξίσι που απαιτεί ο υπάλληλος για να κάνει απλώς τη δουλειά του.


ΟΛΟΙ τους συνιστούν μια αποκρουστική συνομοταξία λωποδυσίας.


Αυτή η μεγάλη κατηγορία τρωκτικών στηρίζεται στην ατιμωρησία και την αμνήστευση της ανομίας τους.


ΑΠΟ τον νόμο περί ευθύνης υπουργών και τη βουλευτική ασυλία που θεσπίζει ειδικό καθεστώς- μη- απόδοσης ευθυνών στους πολιτικούς. Μέχρι τα παραθυράκια της γραφειοκρατίας που χρησιμοποιούνται για απαλλακτικές μεθοδεύσεις.

Αλλά και δικαστικές αποφάσεις που καθιστούν τις έννοιες «απόδοση δικαιοσύνης» και «κάθαρση» άνευ περιεχομένου. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, τέλος. ΕΙΝΑΙπαλλαϊκή αξίωση- ιδίως τώρα που οι πολλοί καλούνται να πληρώσουν για αμαρτίες άλλων. Και χθες, διά στόματος του Προέδρου της Δημοκρατίας, αυτή η αξίωση πήρε μορφή προϋπόθεσης για την κοινωνική συνοχή και ανοχή.

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

ΈΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΓΕ!!!!!!!










Είμαι υποχρεωμένος να συγχαρώ τον Νομάρχη Γρεβενων κον Κουπτσίδη για την τόσο ειλικρινή του γνώμη στην συνέντευξη που έδωσε στον STAR FM για την δημιουργία και 4ου δήμου στον νομό Γρεβενων.

Ναι!! την επικροτώ και τον συγχαίρω γιαυτην του την δήλωση.

Δεν μένει παρά να συμπαρασταθούμε στον Νομάρχη μας που επιτέλους άρχισε να οδεύει στην λεωφόρο της αναπτυξιακής πολιτικής στα Γρεβενα.


Ναι!! είμαι σίγουρος ότι ο νομάρχης μας χρειάζεται την συμμετοχή όλων μας σαυτήν του την προσπάθεια.


Geraki

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

ΑΛΑΖΟΝΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΔΟΞΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΩΝ ΓΡΕΒΕΝΩΝ

Που αρχίζει και που σταματά η ευθύνη ενός δημάρχου ή ακόμη και ενός φιλόδοξου νομάρχη για την συμπεριφορά και τις πράξεις των οπαδών του;
Ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης του;
Ευσταθεί το άλλοθι: Άλλο τι είπε ο πολιτικός άλλο τι κάνανε οι άνθρωποι, επειδή.... ήταν ελεύθεροι να το κάνουν;
Σε αυτόν τον κόσμο μάλλον ισχύει ο νόμος της αλληλεπίδρασης, η ποιότητα και συμπεριφορά των οπαδών κάποιου εκφράζει σε ένα μεγάλο ποσοστό και την ποιότητα, το επίπεδο του ειδώλου, γιατί «όμοιος ομοίω αεί πελάζει» Οι άγνωστες δυνάμεις του υποσυνείδητου καθορίζουν το είδος του πολιτικού που πιστεύουμε, τα πρότυπα μας, τους δημάρχους τους νομάρχες που εκλέγουμε και μαρτυράνε πολλά για την ποιότητα και των δύο πλευρών. Έτσι δεν είναι μόνο δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι αλλά δείξε και το χαλίφη σου τον νομάρχη σου, το πρότυπο σου και θα ξέρω πολλά για σένα, επειδή οι επιλογές γίνονται εσωτερικά και τις περισσότερες φορές ασυνείδητα. Ο ηγέτης, το είδωλο, που εμπνέει το όραμα μια ιδέας και ενός κινήματος, βάζει την σφραγίδα μαζί με την γραμμή που χαράσσει. Και παύει να είναι ουδέτερος, δίκαιος και "άμοιρος ευθυνών"

Η έκφραση: «αλαζονεία της εξουσίας» έρχεται περισσότερο να τονίσει την ταυτότητα παρά μια διαχωρισμένη κατάσταση που έρχεται να συμπορευτεί συγκυριακά.

Αλαζόνας είναι ο υπερόπτης, αυτός ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο από τους άλλους με αποτέλεσμα να συμπεριφέρεται ανάλογα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα αυτού που «καταλαμβάνει» το εξουσιαστικό αξίωμα του δημάρχου, νομάρχη και νομίζει πως η δύναμη των ψήφων τον έχει μετατρέψει σε κάτι το ανυπέρβλητο.

Η αλαζονεία αφορά τόσο μεμονωμένα άτομα -όσο και μικρά κοινωνικά κομμάτια-, που έχοντας αποκτήσει με διάφορους τρόπους κάποιες δυνατότητες τις μετατρέπουν, εν μέρει πραγματικά και εν μέρει φαντασιακά, σε δύναμη. Αυτή η κατάσταση κάνει άτομα και κοινωνικές ομάδες να συμπεριφέρονται με έπαρση. Έτσι, φτάνει κάποιος να νομίζει πως τα μηδαμινά είναι μεγάλα και υποτιμά ό,τι στην πραγματικότητα είναι πολύτιμο!!!.
Πολλές φορές ο αδύναμος, που θα αποκτήσει κάποιες δυνατότητες, παραγνωρίζει το γεγονός πως αυτές είναι προϋποθέσεις για να αποτρέψει την αναπαραγωγή και το άπλωμα εξουσιαστικών θέσεων, στάσεων, συμπεριφορών και πρακτικών. Αναζητά πολιτικά στηρίγματα, μικρής ή μεγάλης εμβέλειας και «μετασχηματίζει»τις δυνατότητες που έχει σε ένα είδος δύναμης με την οποία επιβάλλεται. Έτσι, στην ουσία μετατρέπεται σε έναν εξουσιαστή ανάλογης ή και μεγαλύτερης έντασης από αυτόν που κάποτε ξεκίνησε να πολεμήσει. Έτσι, η αρχική εξουσιαστική ίωση γίνεται βαθμιαία αρρώστια μη αναστρέψιμη.

Η αλήθεια του αλαζόνα στηρίζεται στη δύναμη κι όχι στην άποψη, την θεώρηση των πραγμάτων και την ανάλυση των συνθηκών. Σ' αυτήν την περίπτωση αρέσκεται, πλέον, να χρησιμοποιεί τη μέθοδο επιβολής δια της ισχύος. Στηρίζεται, ως εκ τούτου, σε λαθεμένη εικόνα (πλάνη) που έχει αποδεχθεί ή έχει καλλιεργήσει ο ίδιος για διάφορα ζητήματα. Μία πλάνη την οποίαν όμως διασπείρει αποσκοπώντας σε ακόμη μεγαλύτερη ισχύ και καταξίωσή του και δείχνοντας αδιανόητη αδιαφορία για τις επιπτώσεις που θα έχει αυτή του η συμπεριφορά.

Ο αλαζόνας είναι συνήθως και λογάς, επικοινωνιακός. Προσπαθεί να εντυπωσιάσει με παχιά λόγια (αλλά κούφια από περιεχόμενο) όσους μπορούν ακόμα και στέκονται έκθαμβοι μπροστά στην κενότητα. Κλεισμένος στον περίγυρο που τον αποδέχεται, (θες από άγνοια, θες επειδή αποσκοπεί στο να αποκομίσει κάποια οφέλη), ουσιαστικά κόβει τους δεσμούς του από κάθε τί λειτουργικό και δημιουργικό το οποίο τον περιβάλλει και που κάτω από πολλές συνθήκες θα τον στήριζε σε δύσκολες περιστάσεις. Όταν θα ανακαλύψει πως μ' όλη αυτή τη συμπεριφορά του έχτιζε ένα παλάτι στην άμμο θα είναι πολύ αργά.

Με πολύ απλά λόγια, ο αλαζόνας είναι ίδιος με τον Φαέθοντα: ο υπερφίαλος ενθουσιασμός του τον οδηγεί αργά ή γρήγορα στην καταστροφή. Το κακό είναι πως θα συμπαρασύρει στην πορεία του ανθρώπους και καταστάσεις, που κάτω από διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα για την καλυτέρευση των όρων ζωής και για την προοπτική της αποδέσμευσης από καταπιεστικές κι εκμεταλλευτικές καταστάσεις ...;
geraki